غزل شمارهٔ ۲۰۱
عراقیز غم زار و حقیرم با که گویم
ز غصه می بمیرم با که گویم
ز هجر یار گریانم ندانم
که دامان که گیرم با که گویم
ز جورش در فغانم چند نالم
گذشت از حد نفیرم با که گویم
مرا از خود جدا دارد نگاری
که نیست از وی گزیرم با که گویم
به بوی وصل او عمرم به سر شد
فراقش کرد پیرم با که گویم
شب و روز آتش سودای عشقش
همی سوزد ضمیرم با که گویم
مرا خلقان توانگر می شمارند
من مسکین فقیرم با که گویم
چنان سوزد مرا تاب غم او
که گویی در سعیرم با که گویم
هر آن غم کز فراقش بر من آید
به دیده می پذیرم با که گویم
به فریادم شب و روز از عراقی
به دست او اسیرم با که گویم