غزل شمارهٔ ۲۰۲

ز دلتنگی به جانم با که گویم

ز غصه ناتوانم با که گویم

ز تنهایی ملولم چند نالم

ز بی یاری به جانم با که گویم

به عالم در ندارم غمگساری

نمی دارم ندانم با که گویم

ز غصه صدهزاران قصه دارم

ولی پیش که خوانم با که گویم

چو مرغ نیم بسمل در غم یار

میان خون تپانم با که گویم

فتاده چون بود در دام صیدی

ز محنت همچنانم با که گویم

به کام دوستان بودم کنون باز

به کام دشمنانم با که گویم

مرا از زندگانی نیست سودی

ز هستی در زیانم با که گویم

همه بیداد بر من از عراقی است

ز بودش در فغانم با که گویم