غزل شمارهٔ ۲۱۶
عراقیسهل گفتی به ترک جان گفتن
من بدیدم نمی توان گفتن
جان فرهاد خسته شیرین است
کی تواند به ترک جان گفتن
دوست می دارمت به بانگ بلند
تا کی آهسته و نهان گفتن
وصف حسن جمال خود خود گوی
حیف باشد به هر زبان گفتن
تا به حدی است تنگی دهنت
که نشاید سخن در آن گفتن
گر نبودی کمر میانت را
کی توانستمی نشان گفتن
ز آرزوی لبت عراقی را
شد مسلم حدیث جان گفتن