غزل شمارهٔ ۲۲۱
عراقیای رخ جان فزای تو گشته خجسته فال من
باز نمای رخ که شد بی تو تباه حال من
ناز مکن که می کند جان من آرزوی تو
عشوه مده که می دهد هجر تو گوشمال من
رفت دل و نمی رود آرزوی تو از دلم
عمر شد و نمی شود نقش تو از خیال من
باز نگر که می کشد بی تو مرا فراق تو
چاره من بکن مجو بی سببی زوال من
ز آرزوی جمال تو نیست مرا ز خود خبر
طعنه مزن که نیستی شیفته جمال من
بر سر کوی وصل تو مرغ صفت پریدمی
آه اگر نسوختی آتش هجر بال من
آمدمی به درگهت هر نفسی هزار بار
گر نه عراقی آمدی سد ره وصال من