غزل شمارهٔ ۲۲۶
عراقیای دل و جان عاشقان شیفته جمال تو
هوش و روان بی دلان سوخته جلال تو
کام دل شکستگان دیدن توست هر زمان
راحت جان خستگان یافتن وصال تو
دست تهی به درگهت آمده ام امیدوار
روی نهاده بر درت منتظر نوال تو
خود به دو چشم من شبی خواب گذر نمی کند
ورنه به خواب دیدمی بو که شبی وصال تو
من به غم تو قانعم شاد به درد تو از آنک
چیره بود به خون من دولت اتصال تو
تو به جمال شادمان بی خبر از غمم دریغ
من شده پایمال غم از غم گوشمال تو
ناز ز حد بدر مبر باز نگر که در خور است
ناز تو را نیاز من چشم مرا جمال تو
بسکه کشید ناز تو مرد عراقی ای دریغ
چند کشد تو خود بگو خسته دلی دلال تو