غزل شمارهٔ ۲۳۳

مانا دمید بوی گلستان صبح گاه

کاواز داد مرغ خوش الحان صبحگاه

خوش نغمه ای است نغمه مرغان صبح دم

خوش نعره ای است نعره مستان صبحگاه

وقتی خوش است و مرغ دل ار نغمه ای زند

زیبد که باز شد در بستان صبحگاه

از صد نسیم گلشن فردوس خوشتر است

بادی که می وزد ز گلستان صبحگاه

در خلد هرچه نسیه تو را وعده داده اند

نقد است این دم آنهمه بر خوان صبحگاه

خوش مجلسی است درد ندیم و دریغ یار

غم میزبان و ما همه مهمان صبحگاه

جانا بخور ساز درین بزم تا مگر

خوشبو نشد نسیم گلستان صبحگاه

تا ز آتش فراق دل عاشقی نسوخت

خوشبو کند بخور تو ایوان صبحگاه

خواهی چو صبح سر ز گریبان برآوری

کوته مکن دو دست ز دامان صبحگاه

باشد که قلب ناسره تو سره شود

می سنج نقد خویش به میزان صبحگاه

دامان صبح گیر مگر سر برآورد

صبح امید تو ز گریبان صبحگاه

چون دانه ای دل تو که چون جوز غم شده است

انداز پیش مرغ خوش الحان صبحگاه

شب خفته ماند بخت عراقی از آن سبب

محروم شد ز روح فراوان صبحگاه