غزل شمارهٔ ۲۴۵
عراقیای دوست الغیاث که جانم بسوختی
فریاد کز فراق روانم بسوختی
در بوته بلا تن زارم گداختی
در آتش عنا دل و جانم بسوختی
دانم که سوختی ز غم عشق خود مرا
لیکن ندانم آنکه چه سانم بسوختی
می سوزیم درون و تو در وی نشسته ای
پیدا نمی شود که نهانم بسوختی
زاتش چگونه سوزد پروانه دیده ای
ز اندیشه فراق چنانم بسوختی
سود و زیان من ز جهان جز دلی نبود
آتش زدی و سود و زیانم بسوختی
تا کی ز حسرت تو برآرم ز سینه آه
کز آه سوزناک زیانم بسوختی
بر خاک درگه تو تپیدم بسی ز غم
چو مرغ نیم کشته تپانم بسوختی
تا گفتمت که کام عراقی ز لب بده
کامم گداختی و زبانم بسوختی