غزل شمارهٔ ۲۴۶

نگارا گرچه از ما برشکستی

ز جانت بنده ام هر جا که هستی

ربودی دل ز من چون رخ نمودی

شکستی پشت من چون برشکستی

چرا پیوستی ای جان با دل من

چو آخر دست از من می گسستی

ز نوش لب چو مرهم می ندادی

ز نیش لب چرا جانم بخستی

ز بهر کشتنم صد حیله کردی

چو خونم ریختی فارغ نشستی

اگرچه یافتی از کشتنم رنج

ز محنت های من باری برستی

مرا کشتی به طنز آنگاه گویی

عراقی از کف من نیک جستی