غزل شمارهٔ ۲۶۹
عراقیفمالی لم اطا سبع الطباقی
و لم اصعد علی اعلی المراقی
چرا خربنده دجال باشم
چو کردم با مسیحا هم وثاقی
علی اعلی المعارج و المعالی
مطاء المجد اوحی کالتراق
به از هشتم بهشت آید مرا جای
ورای این رواق هفت طاقی
و انی لم اصرح باتحاد
ولکن ان فنیت اکون باق
مگو من او و او من نیک می دان
که او را خود نباشد جفت و طاقی
و کیف تبین فی ثیار بحر
قطیرات جرین من السواق
مکن فاش این سخن ها همچو حلاج
بیاویزندت از دار ای عراقی