غزل شمارهٔ ۲۷۲

جانا ز منت ملال تا کی

مولای توام دلال تا کی

از حسن تو بازمانده تا چند

بر صبر من احتمال تا کی

بردار ز رخ نقاب یکبار

در پرده چنان جمال تا کی

از پرتو آفتاب رویت

چون سایه مرا زوال تا کی

یکباره ز من ملول گشتی

از عاشق خود ملال تا کی

بی وصل تو در هوای مهرت

چون ذره مرا مجال تا کی

خورشید رخا به من نظر کن

از ذره نهان جمال تا کی

در لعل تو آب زندگانی

من تشنه آن زلال تا کی

وصل خوش تو حرام تا چند

خون دل من حلال تا کی

فریاد من از تو چند باشد

بیداد تو ماه و سال تا کی

از دست تو پایمال گشتم

آخر ز تو گوشمال تا کی

ای دوست به کام دشمنان باز