غزل شمارهٔ ۲۸۲
عراقیسر عشقت کس تواند گفت نی
در وصفت کس تواند سفت نی
دیده هر کس به جاروب مژه
خاک درگاهت تواند رفت نی
از گلستان جمال دلگشات
هیچ بی دل را گلی بشکفت نی
آفتابا در هوایت ذره ام
آفتاب از ذره رخ بنهفت نی
حلقه بر در می زدم گفتی درآی
اندر آن بودم که غیرت گفت نی
آخر این بخت مرا بیداریی
هیچ کس را بخت چندین خفت نی
از برای تو عراقی طاق شد
از همه خوبان و با تو جفت نی