غزل شمارهٔ ۲۸۴
عراقینگویی باز کای غم خوار چونی
همیشه با غم و تیمار چونی
کجایی با فراقم در چه کاری
جدا افتاده از دلدار چونی
مرا دانی که بیمارم ز تیمار
نپرسی هیچ کای بیمار چونی
نیاری یاد از من کای ز غم زار
درین رنج و غم بسیار چونی
مرا گرچه ز غم جان بر لب آمد
نخواهی گفت کای غم خوار چونی
تو گرچه بینیم غلتان به خون در
نگویی آخر ای افگار چونی
سحرگه با خیالت دیده می گفت
که هر شب با من بیدار چونی
خیالت گفت کآری نیک زارم
ز بهر تو که هر شب زار چونی
سگ کویت عراقی را نگوید
شبی کای یار من بی یار چونی