غزل شمارهٔ ۲۹۰
عراقیپسرا ره قلندر سزد ار به من نمایی
که دراز و دور دیدم ره زهد و پارسایی
پسرا می مغانه دهی ار حریف مایی
که نماند بیش ما را سر زهد و پارسایی
قدحی می مغانه به من آر تا بنوشم
که دگر نماند ما را سر توبه ریایی
می صاف اگر نباشد به من آر درد تیره
که ز درد تیره یابد دل و دیده روشنایی
کم خانقه گرفتم سر مصلحی ندارم
قدح شراب پر کن به من آر چند پایی
نه ره و نه رسم دارم نه دل و نه دین نه دنیی
منم و حریف و کنجی و نوای بی نوایی
نیم اهل زهد و توبه به من آر ساغر می
که به صدق توبه کردم ز عبادت ریایی
تو مرا شراب در ده که ز زهد توبه کردم
ز صلاح چون ندیدم جز لاف و خودنمایی
ز غم زمانه ما را برهان ز می زمانی
که نیافت جز به می کس ز غم زمان رهایی
چو ز باده مست گشتم چه کلیسیا چه کعبه
چو به ترک خود بگفتم چه وصال و چه جدایی
به قمارخانه رفتم همه پاکباز دیدم
چو به صومعه رسیدم همه یافتم دغایی
چو شکست توبه من مشکن تو عهد باری
به من شکسته دل گو که چگونه ای کجایی
به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند
که برون در چه کردی که درون خانه آیی
در دیر می زدم من ز درون صدا بر آمد
که درآی ای عراقی که تو خود حریف مایی