غزل شمارهٔ ۲۹۱
عراقیچه بود گر نقاب بگشایی
بی دلان را جمال بنمایی
مفلسان را نظاره ای بخشی
خستگان را دمی ببخشایی
عمر ما شد دریغ ناشده ما
بر سر کوی تو تماشایی
با وصالت نپخته سودایی
از فراغت شدیم سودایی
چه توان کرد یار می نشنوی
هیچ باشد که یار ما آیی
جان را به چهره شاد کنی
دل ما را به غمزه بربایی
بی تومان جان و دل نمی باید
دل ما را به جان تو می بایی
پرده بردار تا سر اندازیم
به سر کوی تو ز شیدایی
ور بر آنی که خون ما ریزی
غمزه را حکم کن چه می پایی
مفلسانیم بر درت عاجز
منتظر گشته تا چه فرمایی
چون عراقی امید دربسته
تا در بسته بو که بگشایی