غزل شمارهٔ ۲۹۴

ز اشتیاق تو جانم به لب رسید کجایی

چه باشد ار رخ خوبت بدین شکسته نمایی

نگفتیم که بیایم چو جان تو به لب آید

ز هجر جان من اینک به لب رسید کجایی

منم کنون و یکی جان بیا که بر تو فشانم

جدا مشو ز من این دم که نیست وقت جدایی

گذشت عمر و ندیدم جمال روی تو روزی

مرا چه ای و ندانم که با کس دگر آیی

کجا نشان تو جویم که در جهانت نیابم

چگونه روی تو بینم که در زمانه نپایی

چه خوش بود که زمانی نظر کنی به دل من

دلم ز غم برهانی مرا ز غم برهایی

مرا ز لطف خود ای دوست ناامید مگردان

امیدوار به کوی تو آمدم به گدایی

فتاده ام چو عراقی همیشه بر در وصلت

بود که این در بسته به لطف خود بگشایی