غزل شمارهٔ ۲۹۹
عراقیهمی گردم به گرد هر سرایی
نمی یابم نشان دوست جایی
وگر یابم دمی بوی وصالش
نیابم نیز آن دم را بقایی
وگر یک دم به وصلش خوش برآرم
گمارد در نفس بر من بلایی
وگر از عشق جانم بر لب آید
نگوید چون شد آخر مبتلایی
چنان تنگ آمدم از غم که در وی
نیابی خوشدلی را جایگایی
عجب زین محنت و رنج فراوان
که چون می باشد اندر تنگنایی
ازین دریای بی پایان خون خوار
برون شد کی توان بی آشنایی
مشامم تا ازو بویی نیابد
نیابد جان بیمارم شفایی
مرا یاری است گر خونم بریزد
نیارم خواست از وی خون بهایی
غمش گوید مرا جان در میان نه
ازین خوشتر شنیدی ماجرایی