غزل شمارهٔ ۳۰۰
عراقیشدم از عشق تو شیدا کجایی
به جان می جویمت جانا کجایی
همی پویم به سویت گرد عالم
همی جویم تو را هر جا کجایی
چو تو از حسن در عالم نگنجی
ندانم تا تو چونی یا کجایی
چو آنجا که تویی کس را گذر نیست
ز که پرسم که داند تا کجایی
تو پیدایی ولیکن جمله پنهان
وگر پنهان نه ای پیدا کجایی
ز عشقت عالمی پر شور و غوغاست
چه دانم تا درین غوغا کجایی
فتاد اندر سرم سودای عشقت
شدم سرگشته زین سودا کجایی
درین وادی خون خوار غم تو
بماندم بی کس و تنها کجایی
دل سرگشته حیران ما را
نشانی ده رهی بنما کجایی
چو شیدای تو شد مسکین عراقی
نگویی کاخر ای شیدا کجایی