غزل شمارهٔ ۳۰۴

گر از زلف پریشانت صبا بر هم زند مویی

برآید زان پریشانی هزار افغان ز هر سویی

به بوی زلف تو هر دم حیات تازه می یابم

وگر نه بی تو از عیشم نه رنگی ماند و نه بویی

به یاد سرو بالایت روان در پای تو ریزم

به بالای تو گر سروی ببینم بر لب جویی

چو زلفت گر برآرم سر به سودایت عجب نبود

چه باشد با کمند شیرگیری صید آهویی

ز کویت گر رسد گردی به استقبال برخیزد

ز جان افشانی صاحبدلان گردی ز هر کویی

چنان بنشست نقش دوست در آیینه چشمم

که چشمم عکس روی دوست می بیند ز هر سویی

رقیبان دست گیریدم که باز از نو در افتادم

به دست بی وفایی سست پیمانی جفاجویی

ملولی زود سیری نازنینی ناز پروردی

لطیفی همچو گل نازک ولی چون سرو خودرویی

نیارد جستن از بند کمندش هیچ چالاکی

ندارد طاقت دست و کمانش هیچ بازویی

اگر چه هر سر مویم ازو دردی جدا دارد

دل من کم نخواهد کرد از مهرش سر مویی

ز سودا عاشقانش همچو این گردون چوگان قد

به گرد کوی او سرگشته می گردند چون گویی

نگیرد سوز مهر جان گدازش در دل هر کس

مگر باشد چو شمع آتش زبانی چرب پهلویی

به سودای نکورویی اگر دل گرمی یی داری

تحمل بایدت کردن جواب سرد بدخویی