لمعۀ نوزدهم

عاشق را دلی است منزه از تعین که مخیم قباب عزت است و مجمع بحر غیب و شهادت و این دل را همتی است که

اگر بساغر دریا هزار باده کشد

هنوز همت او بادۀ دگر خواهد

لاجرم سعت او بمثابتی است که آنکه در همه عالم نگنجد جملۀ عوالم در قبضۀ اوناپدید بود سراپردۀ فردانیت در ساحت وحدانیت او زند بارگاه سلطنت آنجا سازد و کارگاه کارها اینجا پردازد حل و عقد و قبض وبسط و تمکین و تلوین همه اینجا بود فاذا قبض اخفی ما ابدی و اذابسط اعادما اخفی

بیت

بتی کز حسن در عالم نمی گنجد عجب دارم

که دایم در دل تنگم چگونه خان و مان سازد

ابویزید از سعت دایرۀ دل خود چنین خبر داد که اگر عرش و صد هزار چند عرش وآنچه در اوست در گوشۀ دل عارف گذر یابد عارف از آن خبر نیابد جنید گفت چگونه خبر یابد که المحدث اذا قورن بالقدیم لم یبق له اثر ابویزید چون نظر در چنین دلی کند که محدث را در او اثر نبود همه قدیم بیند لاجرم گوید سبحانی

یکی از یخ کوزه ای ساخت و پر آب کرد چون آفتاب بتافت کوزه را و آب را یک چیز یافت گفت لیس فی الدار غیرنا دیار

ساقی و می حریف و پیمانه همو

شمع و لگن و آتش و پروانه همو

و سعنی قلب عبدی و القلب بین الاصبعین من اصابع الرحمان او در دل و دل در قبضۀ او بنگر که بر زبان ترجمان این حال چگونه می رود