شمارهٔ ۳۴ - افطار عشق

دیده معطوف دهان غنچه دلدار کردم

روزه دار عشق بودم من به هیچ افطار کردم

روبه رو کردم گل روی تو با گل در گلستان

پیش چشم مردم گلزار گل را خار کردم

شمع را گفتم تو را عیب این که رازت بر زبان است

از خجالت آب شد او تا من این اظهار کردم