بخش ۸ - تظاهر ملکه کفن پوشان

بیم و حسرت دگر این باره چنان آزردم

که بپاشید قوایم ز هم و پژمردم

سست شد پایم و با سر به زمین برخوردم

مرده شد زنده و من زنده ز وحشت مردم

خویشتن خواب و یا مرده گمان می بردم

پس ازین هر چه به خاطر دارم

همه را خواب و گمان پندارم

گرچه آن حادثه نی خواب و نه بیداری بود

حالتی برزخ بیهوشی و هشیاری بود

نه چو در موقع عادی نظرم کاری بود

نه جهان یکسره از منظره ام عاری بود

در همان حال مرا در نظر این جاری بود

کان کفن تیره ز جا برجنبید

مر مرا با نظر خیره بدید

خاست از جای به پا اندک و واپس شد نیز