فصل ۹۹

عشق آنست که در کانون دل مکنون است ظهورش بشنید و صف معشوق بود یا بدید جمالش و از آن است که دل از درد و وجع و احتراق در نالش باشد دایما زیرا که آتش ظاهر ارکان سوزد و این آتش جان سوزد همانا نار الله الموقدة التی تطلع علی الأفیدة عبارت ازین آتش بود و مثال او در اعتقاد عذاب گورست مرده در عذاب گور متألم و سوخته و متوجع و دردمند و آتش و ضرب پدید نه همچنین درد و وجع و تألم و احتراق عشق موجود و اسباب آن ناپیدا عاشق بیخواب و بی قرار و بی آرام می نالد و می زارد خلق بیخبر نمک ملامت بر جراحت او می پاشند و در هنگام سوزش او خاموش می باشند و بدان راه نبرند عجب تر آنست که معشوق گوید دور باش

غیرت آمد بر دلم زد دور باش

یعنی ای نااهل ازین در دور باش

هر آینه بیچاره را صبر پیشه باید کرد و خود را زیر تیشه باید کرد تا آنچه از احکام عشق برو رود بی او بود تا او را ملوم و خاسر نبود می گوید

از من ببرد هر چه ببازم چکنم

وانگه بدرد پردۀ زارم چکنم

چون نیست وصال حضرتش در خور من

با درد فراق اگر نسازم چکنم