شمارهٔ ۷
امیرعلیشیر نواییمه من در شبستان چونکه نو شد جام می شب ها
نماید از شفق می از حباب ریزه کوکب ها
دهن شد چشمه حیوان ترا از عین نایابی
دو لعل جان فزای دلکشت آن چشمه را لب ها
بیا ای ساقی مهوش بده آن جام چون آتش
بدینم سوز چون در هجر می سوزاندم تب ها
چو آرد ترکتاز آن شوخ بهر پای بوس افتد
هزاران ماه و انجم از نشان نعل مرکب ها
شرابم باعث اخلاص رندان خرابات است
بلی آمیزش یاران بود از قرب مشرب ها
چنان عشاق هرشب بی تو بردارند رستاخیز
که در روحانیان غوغا فتد زان آه و یارب ها
اگر فانی خرامد تشنه لب زین سان به میخانه
از آن دریا کش خم ها تهی سازند قالب ها