شمارهٔ ۱۵ - تتبع مخدومی

بی روی تو شد تیره از اشک مرا شب ها

روشن نشود شب ها بی ماه ز کوکب ها

از تیرگی هجرت شد روز و شبم یکسان

کز شب سیهم روز است وز روز سیه شب ها

عشاق که از هجرت کردند تهی قالب

باز از لب جان بخشت جان رفت به قالب ها

بی قدر تو در بستان هر شاخ که پربرگ است

ماری ست مرا کز وی آویخته عقرب ها

یک قطره می ای ساقی بس کرد میم لیکن

زان می که ترا گردد آلوده به آن لب ها

من مست شراب ای دل زهاد و غم کوثر

دوری بودم زیشان از دوری مشرب ها

در دیر مغان فانی یک جام خورد اکنون

یک جام دگر خواهد با ناله یارب ها