شمارهٔ ۲۶ - تتبع مولانا شاهی

شبنم که هوا ریخت به گل ها و سمن ها

شد آبله عارض اطفال چمن ها

گل های چمن گر نه شهیدان فراقند

چون لاله چرا غرقه به خونند کفن ها

در تاب اگر نیست ازان جعد دل آویز

در طره سنبل ز چه افتاده شکن ها

در فصل چنین باده و یاری به کف آور

خوردن نتوان جام چو در میکده تنها

چون جانب آن بت نشتابم که زر ناب

در گردن جان بهر کسش گشته رسن ها

در سر حقیقت به سخن راه نباشد

جایی نرسد ار چه بسی رفت سخن ها

فانی بره فقر درا نکته مگر بیش

گر مرد رهی بیش میار این همه فن ها