شمارهٔ ۷
فصیحی هرویآن قطره ام که بحر به دور افکند مرا
ظلمت ز ننگ بر در نور افکند مرا
من خانه زاد دیده دردم چو طفل اشک
گرداب غم به موج سرور افکند مرا
بر عشق مهربان شده ترسم که عاقبت
در قحط سال وعده طور افکند مرا
ایزد جزای مستی من چون دهد مگر
لب تشنه در سراب شعور افکند مرا
رحمت بهانه جوست مبادا نسیم لطف
در صیدگاه طره حور افکند مرا