شمارهٔ ۱۷

چون شعله پرتب است درون و برون ما

تبخاله می زند لب خنجر ز خون ما

بر سر زند وفا و کند بر زمانه ناز

هر لاله ای که بشکفد از بیستون ما

کو گریه ای که خنده شادی چمن چمن

جوشد به جای شعله ز داغ درون ما

زلفی دلم ربوده که در دیده خرد

شد مردمک سیاهی داغ جنون ما

گفتیم بشکفیم دو روزی درین چمن

دیدیم روی عالم و بد شد شگون ما

سر چشمه غمی ست ز فیض عشق

هر زخم تیشه در جگر بیستون ما