شمارهٔ ۴۱

در مذهب ما هر چه بجز دوست حرامست

گر خود همه ذوق طلب اوست حرامست

لاف چمن آرایی غم بلبل ما را

بی ناله به تن گر همه یک موست حرامست

نظاره هر دیده که پرورده به خون نیست

ز آن دیده تماشای رخ دوست حرامست

بر شیفته تابش خورشید محبت

گر سایه آن قامت دلجوست حرامست

پیمان شکنان را سر ما نیست که بر ما

گر خود شکن طره گیسوست حرامست

کو دیر که در صومعه زشت پرستان

دیدیم هر آن جنس که نیکوست حرامست

با دوست به یک پوست نگنجیم فصیحی

وین طرفه که بی دوست به تن پوست حرامست