شمارهٔ ۷۳

رفت صد عید و نسیمی یاد باغ ما نکرد

شعله ای هرگز مبارک باد داغ ما نکرد

تلخ کامی بین که ما مخمور و صاف خرمی

خشک شد در شیشه و یاد ایاغ ما نکرد

چون خزان کردیم صد گلشن تهی از رنگ و بو

نکهت غم هیچ بدرود دماغ ما نکرد

نوبهاری سیر آتشخانه ها می کرد دوش

یک نهال شعله گل جز در چراغ ما نکرد

وقت بی قدری فصیحی خوش که صد نوبت فزون

گم شدیم از دیر و دودی هم سرغ ما نکرد