شمارهٔ ۸۱

نشیه ی شوق کی از ساغر عشرت خیزد

این نسیم ست که از گلشن محنت خیزد

هر زمینی که بر آن پای نهم روز وداع

تا دم محشر از آن آتش حسرت خیزد

بخت ناساز به حدی ست که گر افروزم

آتش عشرت از آن دود مصیبت خیزد

رشک در قصد فصیحی ست اجل هان بشتاب

نه که از بستر هجران به سلامت خیزد