شمارهٔ ۸۳

فلک خونم به تیغ آن بت بی باک می ریزد

که خون صید را در حسرت فتراک می ریزد

چنان از دوستی خورد آب باغ ما که گر گل را

بیازارد صبا خون از خس و خاشاک می ریزد

برو ای محتسب این ماجرا با ابر فیضی کن

که این آب حیات اندر گلوی تاک می ریزد

ز بس خاک مذلت ریخت دوران بر سر بختم

چو بر سر می زنم دست مصیبت خاک می ریزد

ندوزم چاک جان از رشته دل تا مپنداری

که درد عشق او چن در دل افتد چاک می ریزد

بیا سایم اگر روزی فلک از جنبش آساید

که جام عیش ما از گردش افلاک می ریزد

فصیحی طرفه تر زین صیدگه هرگز شنیدستی

که صید اندر چرا و خونش از فتراک می ریزد