شمارهٔ ۹۰

جان بی رخ تو درد دل غمزده داند

ماتمزده حال دل ماتمزده داند

پی برده ام از عشق به جایی که ره آنجا

دیوانه پا بر سر عالم زده داند

این ذوق پیاپی که مرا از می عشق است

در بزم بلا جام دمادم زده داند

ز آن طره بر هم زده آشفته دلان را

حالی ست که آشفته برهم زده داند

کوه غم فرهاد ز من پرس فصیحی

کاندوه دل غمزده را غمزده داند