شمارهٔ ۹۲
فصیحی هرویدر فراق شعله خاکستر نشینم کرده اند
اخگری بودم نفس خامان چنینم کرده اند
هر دمم باغی فریب از رنگ و بویی می دهد
در سموم آباد حرمان خوشه چینم کرده اند
خنده ام وز بخت خرم با لب گل زاده ام
بی سبب زندانی چین جبینم کرده اند
دست رنج ناله ام در راه غم ضایع نشد
حیرتی بودم نگاه واپسینم کرده اند
گر فصیحی کج نمایم راست کرداریم بین
راست دانان زین سپس نقش نگینم کرده اند