شمارهٔ ۱۲۷
فصیحی هرویتا نفس داری سراغ کوی آن مه پاره گیر
و آن در و دیوار را چون دیده در نظاره گیر
رنگ عصمت مشکن و با خویش هم زانو مشو
یوسف من یک گریبان دگر هم پاره گیر
دیده گر گستاخ در باغ تماشا بشکفد
پنجه مژگان بیار و دیده نظاره گیر
کوشش بیچارگی خاک مرادت رد کند
ور بمانی بی نوا تاوان کار از چاره گیر
صرصر آهت فصیحی کند بنیاد سپهر
آن غبار تیره را زین آستان آواره گیر