شمارهٔ ۱۴۳

ناله دردم و خوش بر سر کار آمده ام

از دل چنگ کنون بر لب تار آمده ام

آهم از شعله من باغ دلی آب دهید

که ز دریوزه جانهای فگار آمده ام

گریه ام کز جگر سوخته در دیده ابر

بهر آرایش رخسار بهار آمده ام

نخل نومیدیم و میوه من سوختن ست

اینک اندر جگر شعله به بار آمده ام

نی دل بلبلم و نی لب گل حیرانم

که درین باغ فصیحی به چه کار آ مده ام