شمارهٔ ۱۴۹

چو شبها بستر و بالین دل از ریش می کردم

سراغ خواب آسایش ز مرگ خویش می کردم

چو غم بر دل زدی نیشی ز شوق از هوش می رفتم

در افغان می شدم چون خیرباد نیش می کردم

به قربان سر بخت سیاه خویش می گشتم

خیال سایه آن زلف کافرکیش می کردم

ز ایمان ننگ دارد کفر من وزنه به یک افسون

چو زلف و عارض خوبان به همشان خویش می کردم

فصیحی خانمان دل خراب آن روز می دیدم

که دامن را توانگر دیده را درویش می کردم