شمارهٔ ۱۵۰

شب که غمهای ترا پرده نشین می کردم

از تبسم لب زخمی شکرین می کردم

هجر می سوخت دلم را و من از دیده خویش

نظری در خور آن روی گزین می کردم

گرد اوراق پریشان نفس می گشتم

انتخاب نفس بازپسین می کردم

سجده می ریخت ز سر تا قدمم در ره دوست

همه را چیده ز ره بار جبین می کردم

دوش تقلید جرس کردم و صد قافله سوخت

وای اگر ناله پریشان تر ازین می کردم

کشور درد فصیحی همه از من می بود

ناله را چون دل اگر نقش نگین می کردم