شمارهٔ ۱۵۱

پریشان ناله ام بر گرد هر گلزار می گردم

نا از سودای گل در جستجوی خار می گردم

درین فصل بهار از غنچه دل خنده می جوشد

مگر از نخل تیغی باز برخوردار می گردم

مزاج خویش نشناسم همین دانم که گر بر من

دم گرم مسیحا بگذرد بیمار می گردم

دل رحمت برد حسن قبول توبه ام گر من

پشیمان گنه زان ساز کز استغفار می گردم

دلم زود آشنای عشق گردیدست مغذورم

اگر دیر آشنای سبحه و زنار می گردم

به رغم عقل احول آن چنان با دوست یکرنگم

که بر گرد سر هر موی خود صد بار می گردم

فصیحی از وفاداری مگر غم چشم خویشم خواند

که هر ساعت سرا پا بی سبب خونبار می گردم