شمارهٔ ۱۶۶

از ناله لب حوصله بستن نتوانم

همچون مژه بی اشک نشستن نتوانم

این تار نفس بگسلم اکنون که توان هست

ترسم دگر از ضعف گسستن نتوانم

تو عهد شکن خواهی و من بس که ضعیفم

یک عهد به صد سال شکستن نتوانم

خار طلبم چون گل دل لاله مزاجم

بی داغ درین بادیه رستن نتوانم

از چهره دل گرد غم دوست فصیحی

صد شکر که دریایم و شستن نتوانم