شمارهٔ ۱۷۷
فصیحی هرویباز در دل شعله های آفتاب افکنده ایم
طرح آبادی درین دیر خراب افکنده ایم
زوربازوی طلب بین کاندرین نخجیرگاه
بارها خقاش را بر آفتاب افکنده ایم
جلوه حسرت دل از ما برد ورنه صد سحر
فرش این قصر از دعای مستجاب افکنده ایم
عزت شبهای من بنگر که از یک ناله دوش
آسمان را در محیط اضطراب افکنده ایم
تا به دوزخ مان کشد فردا به روز بازخواست
مو به مو امروز دل را در عذاب افکنده ایم
جرم ما گر باده آشامی ست مستی جرم نیست
عکس لعل خویش را ما در شراب افکنده ایم
جلوه ها در مصر خوبی هست اما دیده نیست
اینک اینک از رخ یوسف نقاب افکنده ایم
زلف عصیان را فصیحی برده ایم از بس نماز
طره توفیق را در پیچ وتاب افکنده ایم