شمارهٔ ۲۰۳
فصیحی هرویاشک حسرت در عذار ما غریبان ریختن
هیچ کم نبود ز خون صد مسلمان ریختن
جان فدای قاتلی کز حیرت نظاره اش
زخم ما را شد فرامش خون به دامان ریختن
نیم بسمل می طپم در خاک و خون ز آن رو هست
آن قدر جان کش توان در پای جانان ریختن
بس که اشکم بازپس گردد ز بیم خوی او
خواهدم خون دیگر از چاک گریبان ریختن
بستر درد تو می داند که بیمارانش را
هیچ درمان نیست غیر از خون درمان ریختن
خاک گویی کرده ام بر سر که چون باد بهار
می توانم هر دم از دامان گلستان ریختن
عشق می داند که در کیش فصیحی طاعتست
بر در بتخانه آب روی ایمان ریختن