شمارهٔ ۱۵ - مدح حسین‌خان شاملو

رمضانی گذراندیم به صد نعمت و ناز

رمضانی نه که سی عید همه عیش طراز

روز او کوته و کم عمر چو شب های وصال

در درازی شب او مایه ده عمر دراز

روز گویی که ز کوتاهی بود ش پر و بال

ورنه این گونه محال ست سفر بی پرواز

همچو گرگی که رباید بره ای بردی مهر

جدی را جانب مغرب به هزاران تک و تاز

گاه چون شوخ عروسی که رخی بنماید

رخ نمودی و کشیدی سر از ین منظره باز

یا که پنهان به سوی حقه مغرب می برد

مهره از حقه مشرق فلک شعبده باز

لیک ما را همه شب روز طرب بود که بود

اختر طالع ما عکس فلک دوست نواز

گاه از پند حکیمان خردمند شدی