شمارهٔ ۱۶ - اخوانیه
فصیحی هرویخوشا وقت قلم کز دست فیضت
به خورشید معانی شد برومند
شود گم در شکر اوراق دفتر
لب کلکت کند گر یک شکرخند
ولی در کیش ما گر مرده ای را
کنی زنده بدانیمت هنرمند
هنرمندی اگر شاخ وفا را
کنی بر شاخسار میوه پیوند
تو می خوانی مرا چشم خود از لطف
سبل در چشم خود زین بیش مپسند