شمارهٔ ۴۶
فصیحی هرویآن می که دلش به صد تمنا می خورد
در میکده نی صاف از آن ماند نه درد
آن حسن که دل ز دست مجنون می برد
سوگند به جان غم که با مجنون مرد
آن می که دلش به صد تمنا می خورد
در میکده نی صاف از آن ماند نه درد
آن حسن که دل ز دست مجنون می برد
سوگند به جان غم که با مجنون مرد