شمارهٔ ۶۰

چمن پیرای صبحم کیمیای خار و خس دارم

به هر شاخ ترنجی آفتابی پیش رس دارم

پر پروانه ام در حسرت پرواز گم بادا

اگر امید دودی از چراغ هیچ کس دارم