غزل شمارهٔ ۳۶

بالاروی ام بس که زاندازه گذشته

در عالم دل در چه شمارست دل ما

بر تابه عشق تو برشتند دل ما

با درد و غم و غصه سرشتند گل ما

صد شکر به دست آمدش این گنج سعادت

گر عشق نمی بود چه می کرد دل ما

دهقان ازل کشت درین بوم محبت

زان بر ندهد غیر بلا آب و گل ما

گر درد نبودی به چه پرورده شدی جان

یاد تو نمی بود چه می کرد دل ما

گر آرزوی دولت وصل تو نبودی

خاطر به چه خوش داشتی از خویش دل ما

احرام سر کوی تو بستیم بر آن خاک

شاید که شود ریخته خون بحل ما

گر حله عفو تو نباشد که بپوشد

بیرون نرود از تن جان خجل ما

داریم امید از کرمش ورنه ز تقصیر

تقسیر نشد ذره فیض از قبل ما