غزل شمارهٔ ۴۴
فیض کاشانیای در هوای وصل تو گسترده جان ها بال ها
تو در دل ما بوده ای در جستجو ما سال ها
ای از فروغ طلعتت تابی فتاده در جهان
وی از نهیب هیبتت درملک جان زلزال ها
ای ساکنان کوی تو مست از شراب بی خودی
وی عاشقان روی تو فارغ ز قیل و قال ها
سرها ز تو پر غلغله جان ها ز تو پر ولوله
تن ها ز تو در زلزله دل ها ز تو در حال ها
تن می کند از جان طرب جان دارد از جانان طرب
بر مقتضای روح ها جنبش کند تمثال ها
کردی تجلی بی نقاب تابان تر از صد آفتاب
ما را فکندی در حجاب از ابر استدلال ها
آثار خود کردی عیان در گلشن حسن بتان
تا سوی حسن بی نشان جان ها گشاید بال ها
دادی بتان را آب و رنگ در سینه دل مانند سنگ
در شستشان دام بلا از زلف و خط و خال ها
مارا ندادی صبر و تاب وز ما گرفتی رنگ و آب
وز بیدلان جستی حساب از ذره و مثقال ها
ای فیض بس کند زین انین در صنع صانع را ببین
تا آن زمین کز این زمین افتد برون اثقال ها