غزل شمارهٔ ۴۸
فیض کاشانیای لال ز وصف تو زبان ها
کوته ز ثنای تو بیان ها
با آنکه تو در میان جانی
جویای توایم در کران ها
هر گوشه فکنده تیر فکرت
زه کرده بهر کمان کمان ها
گاهی به بتی شویم مفتون
جوییم جمالت از نشان ها
گاهی از چشم و گاه ابرو
گاهی از لب گهی دهان ها
گاهی از لطف و گاه از قهر
گاهی پیدا گهی نهان ها
گه سیر کنیم در خط و خال
جوییم ترا در آن میان ها
گاه از سخنان توی برتوی
گاهی ز کتاب و گه بیان ها
القصه بهر طریق توییم
با بال دل و پر روان ها
گیریم سراغت از که و مه
گاه از پیران گه از جوان ها
ما را با تو سری و سریست
پنهان ز تن و دل و روان ها
سودای تو هرکراست چون فیض
دارد بس سود در زیان ها