غزل شمارهٔ ۱۲۴

چنین رخسار زیبایی که دیده است

چنین قد دل آرایی که دیده است

چنین زلف دلاویز و کمندی

فتاده بر سراپایی که دیده است

کمانی را که تیرانداز باشد

نگاه چشم شهلایی که دیده است

چنین چشمی که خلقی بیخود و مست

فکنده هر یکی جایی که دیده است

بدشنامی برد چندین دل از کار

چنین لعل شکر خایی که دیده است

لبش مرجان دهان پر در و گوهر

بغایت تنگ دریایی که دیده است

قیامت میشود چون میخرامد

چنین رفتار و بالایی که دیده است

دو عالم میشود روشن ز رویش

چنین خورشید سیمایی که دیده است

بغیر از فیض در پروانه دل

چنین آشوب و غوغایی که دیده است