غزل شمارهٔ ۱۷۴

ما را که نوای بی نواییست

مستی ز شراب کبریاییست

تا حشر بخویشتن نیاییم

هشیار و یا زحق جداییست

ساقی قدحی بده که مستی

بهتر زعبادت ریاییست

ما معتکفیم در خرابات

ما را چه مجال پارساییست

از ما طمع صالح خامیست

مستیست چه جای خودنماییست

بیگانه مباش زاهد از ما

ما را با دوست آشناییست

ای فیض ازین صریح تر گوی

ما را از دوست کی جداییست